و زیر باران می رفتیم
می شستیم
همین روزگاران بود
و چه زود کهنه می شویم
و من می شکنم
در تنهایی خود
و سرود باران را می خوانم
و خود را گول میزنم
و گاه از خودم بدم می آید
و چه زود کهنه می شویم
در نگاه آنان که
با باران شستیم
خدایا دوستت دارم
آن زمان که تو را در دل دارم
آن زمان که در گرداب بی معنایی خود گرفتارم
تو را دارم
تو را دارم و با تو سخن می گویم
از احساس هایم
از گله هایم
توو بارون که رفتی شبم زیر رو شد
یه بغض شکسته رفیق گلو شد
توو بارون که رفتی ، دل باغچه پژمرد
تمام وجودم توی آینه خط خورد
هنوز وقتی بارون توو کوچه می باره
دلم غصه داره ، دلم بیقراره
نه شب عاشقانه است
نه رویا قشنگه
دلم بی تو خونه ، دله بی تو تنگه
یه شب زیر بارون که چشمم به راهه
می بینم که کوچه پر نور ماهه
تو ماه منی که توو بارون رسیدی
امید منی توو شب نا امیدی
( سیاوش قمیشی )
برایت خانه ای ساخته ام
و شاید کلبه ای
کلبه ام درزهایی دارد
گاه سرما را مهمان می کند
سقفش به زمین نزدیک
کلبه ام را برای تو ساخته ام
چوب هایش از محبت اعلا
وفاداری ، پایه هایش
و دوستی مهمانش
گلدان هایش بوی تو را می دهند
علف هایش ، زیر باران خیس می شوند
علف هایش بوی باران می دهند
ترانه می خوانند
تو را یاد می کنند
شب ها
با ماه می خوابم و ستاره می چینم
سبدهایم بوی ستاره می دهند
چشم هایم
در را نظاره می کنند
چشم هایم بوی خستگی می دهند
کلبه ام همه چیز دارد
اما تو را ندارد
امشب اینجا کاروان خواب در راه خداست
سوی من آ، ای سبک
ای آشنای خستگی
من در اینجا
ماه را با خود به فردا می برم
همسفر باشی ، نباشی
شعر من همراه توست .
ای تو از جنس خدا،
با من بیا
